POŻARY
Pożar – niekontrolowany, samoistny proces spalania materiałów organicznych jak i nieorganicznych. Warunkiem zapoczątkowania pożaru jest istnienie tzw. trójkąta spalania, jak i odpowiednich warunków do jego podtrzymania.
Przyczyny pożarów:
Zagrożenia pożarowe
Wyróżniamy cztery
stopnie zagrożeń:
•
0- brak zagrożenia
•
I - zagrożenie małe
•
II - zagrożenie duże
•
III - zagrożenie katastrofalne
Zagrożenia
pożarowe warunkują: temperatura powietrza, wilgotność podłoża, wilgotność
powietrza, prędkość wiatru, rodzaj podłoża, natężenia promieniowania
słonecznego, opady. Zagrożenia pożarowe są różne dla różnych obrębów kraju.
Tereny objęte zagrożeniem są najczęściej oznaczone znakiem.
Podział pożarów ze względu na materiał
W Polsce stosuje się następującą klasyfikację pożarów:
GRUPA A:
Pierwszą kategorią jest pożar ciał stałych. Stałe materiały palne [np. drewno, papier, węgiel, tkaniny, słoma] mogą pod wpływem ciepła ulegać rozkładowi i wydzielać przy tym gazy palne i pary. Ich obecność powoduje, że materiały te palą się płomieniem. Jeśli materiał nie ma tych właściwości to spala się przez żarzenie. Na szybkość palenia się ciał stałych wpływają:
* stopień ich rozdrobnienia (stykanie się większej powierzchni z tlenem),
* wydzielanie się gazów i par,
* większe chemiczne pokrewieństwo z tlenem.
* stopień ich rozdrobnienia (stykanie się większej powierzchni z tlenem),
* wydzielanie się gazów i par,
* większe chemiczne pokrewieństwo z tlenem.
Palące się drewno
GRUPA B:
GRUPA C:
Trzecią grupą
są pożary gazów palnych. Spalanie gazów [np. metanu, acetylenu, propanu,
wodoru, gazu miejskiego] odbywa się w warstwie stykania się strumienia gazu z
powietrzem. Mieszanina gazu palnego z powietrzem lub, w odpowiedniej proporcji
w przedziale powyżej dolnej i poniżej górnej granicy wybuchowości, z innymi
gazami, zapala się z łatwością od najmniejszego źródła ciepła, nawet od iskry,
lub żaru papierosa.
GRUPA D:
Czwartą grupą
są pożary metali (lit, sód, potas, glin i ich stopy), w zależności od składu
chemicznego, podczas palenia zużywają tlen z powietrza albo – jako mieszaniny
mające w swym składzie utleniacze – spalają się nawet bez dostępu do powietrza.
GRUPA F:
Ostatnią
grupą są pożary tłuszczów i olei w urządzeniach kuchennych. Tłuszcze spożywcze
w czasie ich użytkowania (np. smażenie) mają wysoką temperaturę, co utrudnia
ich gaszenie, gdy są w większej ilości.
Fazy rozwoju pożaru
·
Faza I
·
charakteryzuje się rozszerzaniem ognia od źródła zapalenia – w tej fazie
następuje gwałtowny wzrost temperatury. Pożar jest kontrolowany przez ilość
paliwa.
·
Faza II
·
pożar osiąga pełny rozwój przez objęcie płomieniem całego pomieszczenia lub
przez wniknięcie w głąb materiału palnego. Podczas przejścia pożaru do tej fazy
może nastąpić rozgorzenie lub wsteczny ciąg płomienia. Następuje
gwałtowny wzrost temperatury do ok. 800-1200 °C w górnej strefie gazów
pożarowych. Pożar jest kontrolowany przez wentylację.
·
Faza III
·
następuje dopalanie się resztek materiału palnego – w fazie tej temperatura
zaczyna stopniowo spadać
·
Faza IV
·
jest to faza, w której następuje stygnięcie pogorzeliska, a temperatura
osiąga wartość sprzed zapalenia.
Czynności, które należy wykonać, kiedy zobaczymy pożar:
• Ocenić
sytuację
• Wszcząć alarm
• Próbować
ugasić pożar w zarodku
• Zawiadomić
Straż Pożarną (tel. 998 lub kom.112)
• Ewakuować
ludzi, zwierzęta, dobytek
Zasady
gaszenia odzieży palącej się na człowieku:
• odsunąć palącego się od ognia
• położyć/przewrócić palącego się na ziemię
• odciąć dopływ tleny okrywają palącego się
mokrym kocem
• jeśli się da to zdjąć wierzchnią warstwę
odzieży, nie odrywając od ciała przytwierdzonych fragmentów materiału
• polać obficie wodą
• natychmiast wezwać pomoc


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz